HET EERSTE CONCERT

Na dat eerste akoestische optreden tussen 180 mensen volgde een veel grotere stap: mijn eerste concert in meer dan 15 jaar.

De AFAS Dome. Duizenden mensen. Dicht bij elkaar. Alles wat ik jarenlang had moeten vermijden. 

Ik wist dat ik mijn mondmasker zou dragen, een veilig FFP2-masker. Maar één ding was voor mij belangrijk: het moest deel uitmaken van mijn outfit. Dezelfde kleur, bewust gekozen. Ik wilde daar niet staan als het zieke meisje in de massa. Ik wilde gewoon Sara zijn.

En twee uur lang was ik dat ook.

Met mijn mondmasker op. Met het besef dat ik een risico nam. Maar ook met het gevoel dat ik voor het eerst in jaren weer even midden in mijn oude leven stond. 

Niet het zieke meisje in de massa.

Gewoon ik.

Als er één concert was waarvoor ik mijn gezondheid op het spel wilde zetten, dan was het wel dit. Dit concert bracht mij twee uur lang terug naar mijn zorgeloze gezonde jaren. Naar de tijd waarin ik nog dansles gaf. Naar de nummers waarop ik toen zelf stond mee te dansen met de kinderen die elke week naar mijn lessen kwamen.

En het bijzondere was, dat ik onverwacht twee keer mocht gaan, met amper een week tussen, waardoor ik de tweede keer een volgende stap zette. Het liefst van al wou ik het volledige concert zonder mondmasker bijwonen, maar ik was te zwak én het risico was te groot. Niet alleen door de vele mensen, maar ook de airco die draaide, het zingen, het bewegen, ... . Dus ik sloot een compromis met de kleine rebel in mij. Eén nummer lang mocht mijn mondmasker af. Ik ben tussen en na de concerten wel ziek geweest en heb telkens een week in bed doorgebracht, maar de adrenaline en het gevoel van "weer leven" waren het meer dan waard!