De eerste knuffel

Jarenlang betekende fysiek contact voor mij ook risico. Nog steeds. Een hand geven, een kus, een knuffel, dicht bij iemand komen… het kan genoeg zijn om opnieuw ernstig ziek te worden. Dus leerde ik afstand houden.

Toch zijn dat stappen die ik gaandeweg opnieuw leer te zetten, zeker dankzij met mijn behandeling. Het is en blijft met vallen en opstaan, en in bepaalde periodes van het jaar is het absoluut not done.

Maar...

Op 16 februari 2026, de eerste dag van Songs of the Unseen, vroeg Jozef mij: "Mag ik je een knuffel geven?" Mijn automatische antwoord had "neen" moeten zijn, en mijn hoofd schreeuwde mee. Maar hij stond al met zijn armen open en ik dacht: f*ck it. Ik stond namelijk voor de mooiste drie dagen van het jaar, enkele ogenblikken voor de start van dit mooie project, een ondenkbare stap. En dus zette ik er onverwacht twee tegelijk.

Het werd mijn eerste echte knuffel in jaren.
Een klein moment voor een ander. Voor mij een eerste stap uit isolatie. Terug richting leven.