NOG ÉÉN JAAR VECHTEN

1 januari 2026

Ik schrijf mijn intenties neer voor dit jaar.
Zeer bewust. Woord voor woord. Met gevoel.
Maar ik hak ook een knoop door:

Eén jaar.
Ik geef het leven nog één jaar.
Nog één jaar vechten.
Nog één keer alles geven.
Dit jaar.

Alles op alles.
Openstaan voor ervaringen.
Openstaan voor leven.
Openstaan voor geloven
in alles wat nog kan komen.

Ik wil dit jaar bouwen aan een leven
waar ik opnieuw van kan houden.
Want ik wil niet langer overleven
als ik mezelf onderweg moet achterlaten.

En als het dan niet gelukt is,
dan is het goed geweest.
Dan heb ik écht alles geprobeerd
en alles gegeven.

Maar laat ik onderweg ergens
die gedachte mogen vergeten
en mezelf terugvinden in
wat mij levenslust geeft.

Eén jaar.
Nog één jaar vechten.
Om weer écht te mogen leven.

Wat dat jaar ondertussen betekent

Het voelt nog heel vaak alsof ik opnieuw moet leren leven. Alsof ik ontwaak uit een coma die 17 jaar heeft geduurd. Ik moet het leven weer ontdekken. Weer stappen zetten. Telkens kijken wat die stappen met mij en mijn lichaam doen. Die woorden zijn nog steeds een drijfveer. Ze geven me levenslust, maar ook rust. Het besef dat ik dit jaar heel veel opnieuw wil proberen, voor de eerste keer, maar tegelijk ook weet: als het niet lukt, dan is dat ook oké.

Die woorden gingen mee naar mijn wekelijkse infusen. Naar de momenten waarop mijn lichaam niet mee wilde. Naar de dagen waarop ik toch bleef proberen. Maar ook naar de eerste keren die opnieuw mogelijk werden: opnieuw buitenkomen, opnieuw creëren, opnieuw mensen ontmoeten, opnieuw ergens naartoe leven.

"Nog één jaar vechten" gaat voor mij niet over stoer zijn. Het gaat over eerlijk zijn. Over toegeven dat overleven te weinig is. En tegelijk blijven zoeken naar redenen om hier te willen zijn. 

Dit jaar probeer ik niet gewoon beter te worden. Ik probeer mezelf terug te vinden in wat behandeling opnieuw mogelijk maakt. In kleine stappen. In grote mijlpalen. In alles wat bewijst dat er na zeventien jaar zoeken misschien toch nog een leven kan ontstaan waar ik opnieuw van kan houden. De mensen in mijn omgeving zien mijn vuur. Ze zien hoe ik verander. Hoe ik echt weer het heft in handen neem en iets wil betekenen in deze wereld.

En daarom deel ik graag een aantal stappen die voor gezonde mensen zo klein lijken, maar voor mij ondenkbaar groot waren: